Tο φθινόπωρο των θαυμάτων

«Tο βιβλίο της Ελένης Μπιρμπίλη αναφέρεται σε μια ανασκαφή.

Αλλά το θέμα της ανασκαφής δεν είναι ιστορικού ενδιαφέροντος, είναι ένας τρόπος για μια πολιτική παρέμβαση και πρόταση για το σήμερα. Σε αντίθεση με την αλληλέγγυα εκείνη κοινωνία της αρχαιότητας η συγγραφέας αναφέρεται σε ανθρωπιστικές βοήθειες προς αναξιοπαθούντες.
Μια αρχαία πολιτεία που καθορίζει τις μοίρες των ανθρώπων μέχρι σήμερα. Οι αρχαιολόγοι που σκάβουν στα ερείπια της χώνονται στο χάος του χρόνου, δένονται με τον τόπο, με το χώμα, ξέρουν να το διαβάζουν. Και η Μπιρμπίλη χώνεται μέσα στον χρόνο και αφήνεται να σκονιστεί ολόκληρη από το χώμα αυτού του τόπου, του τόσο μολυσμένου από το τσιμέντο και την ιδεολογία του τσιμέντου.

Άνθρωποι λοιπόν. Αγρότες, εργάτες, αστοί, πλανόδιοι πωλητές, ξεπεσμένοι αριστοκράτες που αδυνατούσαν να ξεφύγουν από τα όρια του ρόλου τους. Και μαζί η ιστορία της Ελλάδας: πόλεμοι, δικτατορίες, εξορίες, προσφυγιές, δοσμένα όλα αυτά σαν κομμάτια της ζωής των ανθρώπων της ιστορίας. Η ιστορία του καθενός επηρεασμένη από τη μεγάλη ιστορία των γεγονότων. Ένα παρόν που πληγώνει –πόσο μάλλον που το παρελθόν γοητεύει. Η συγγραφέας αφήνει να διαπερνά τις σελίδες του βιβλίου της μια αύρα αισιοδοξίας: άνθρωποι, εξαιρετικά ταλαιπωρημένοι στη ζωή τους, όπως η Βιργινία, όχι μόνο καταφέρνει και επιβιώνει αλλά και ερωτεύεται· αλλά ακόμη κι όταν δεν έχει δίπλα της αυτόν που θέλει παραμένει δημιουργική και κυρίως δοτική, ακόμη κι όταν μοιάζει να τα έχει χάσει όλα.
Στην Κάντιανη συμβαίνουν θαύματα και η Βιργινία παρακινεί τους ήρωες να τα ζήσουν με όλο τους το είναι, επειδή η ζωή είναι όντως μοναδική και ανεπανάληπτη, είτε ως μυστήριο, είτε ως πραγματικότητα».

Δήμητρα Μήττα