Ελένη Μπιρμπίλη

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Του Κώστα Λαπαβίτσα

… Ωστόσο, το πιεστικό ζήτημα αυτή τη στιγμή είναι να ελευθερωθεί η χώρα από τον ασφυκτικό κλοιό του χρέους και λιτότητας. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να αναλάβει δράση για την επίτευξη των στόχων αυτών, και οι Έλληνες θέλουν να του δώσουν το πλεονέκτημα της αμφιβολίας για το ευρώ, ο ρόλος του μπορεί να είναι θετικός. Τουλάχιστον, αυτό προσφέρει μια ευκαιρία για την Ελλάδα για να αποφύγει την πλήρη καταστροφή που θα μπορούσε πραγματικά να οδηγήσει στην άνοδο του φασισμού.

Ο τρέχων γύρος των εσωτερικών πολιτικών διαπραγματεύσεων είναι απίθανο να οδηγήσει σε σχηματισμό κυβέρνησης, ιδιαίτερα μιας κυβέρνησης που θα συνεχίσει να εφαρμόζει τους όρους του μνημονίου. Πιθανότατα να υπάρξουν νέες εκλογές στο εγγύς μέλλον και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει όλες τις πιθανότητες για μια αποφασιστική νίκη που θα δημιουργήσει μια κυβέρνηση συνασπισμού των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Αλλά γι ‘αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συνειδητοποιήσει τους δικούς του περιορισμούς και να επιδιώξει ενεργά να δημιουργήσει το ευρύ πολιτικό μέτωπο που χρειάζεται η Ελλάδα.
Είναι σημαντικό να επιδιωχθεί η ενότητα, ανά πάσα στιγμή, αποφεύγοντας εξίσου τον κομματισμό και τον σεχταρισμό της ελληνικής αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί την ενεργητική συνεργασία των υπολοίπων αριστερών δυνάμεων, αν είναι να συγκεντρώσει επαρκείς δυνάμεις για να αντιμετωπίσει την καταιγίδα που έρχεται. Είναι εξίσου σημαντικό να ενισχυθεί η έκκλησή του προς έμπειρο και καταρτισμένο δυναμικό σε ολόκληρη την κοινωνία, γιατί θα το χρειαστεί στις γραμμές του.

Τέλος, αν υπάρξει μια νέα κυβέρνηση υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, θα βασίζεται στην υποστήριξη των ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη ώστε να αντιμετωπίσει την καταστροφή που προκλήθηκε στην Ελλάδα από την κρίση στην Ευρωζώνη. Η πρώτη σημαντική μάχη ενάντια στη λιτότητα είναι έτοιμη να δοθεί στην Ελλάδα, και όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν συμφέρον αυτή η μάχη να κερδηθεί.

ολόκληρο το κείμενο, μετάφραση από «The Guardian«  εδώ:

Είμαι ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζω ΣΥΡΙΖΑ!

Και εξηγούμαι. Είναι γεγονός ότι διανύουμε ιστορικές στιγμές. O λαός κέρδισε μια μάχη, δίνοντας ένα ράπισμα στις δυνάμεις του Μνημονίου και μάλιστα σε συνθήκες πόλωσης και πρωτοφανούς προβοκάτσιας. Συνθήκες κρίσιμες όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την ίδια την Ευρώπη, έτσι όπως την ξέραμε τουλάχιστον.
Ύστερα από πολλά χρόνια καθήλωσης του εργατικού κινήματος η Αριστερά μοιάζει να αφυπνίζεται συνολικά, άσχετα από τις εντυπωσιακές κορώνες της ηγεσίας του ΚΚΕ και της δίνεται η ευκαιρία να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, για να διεκδικήσει και να επιβάλει την κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των νόμων που τους συνοδεύουν, επαναφέροντας τους μισθούς και τις συντάξεις, τις δαπάνες για υγεία, παιδεία, ασφάλιση και αποδίδοντας δικαιοσύνη και αναδιανομής του πλούτου. Συνεχίζω να υπερασπίζομαι την ενωτική λογική των δυνάμεων της Αριστεράς στην οποία πρωτοστατούσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προεκλογικά, ιδίως μετά τις πρωτοφανείς επιθέσεις και τις προβοκάτσιες από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς φορείς του διπολισμού των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων που οδήγησαν το λαό μας στην εξαθλίωση, παρ’ όλες τις επιμέρους διαφωνίες μου σε ζητήματα ιδεολογικά, όσον αφορά την ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ και την ακόμη πιο επαναστατική του διεκδίκηση ενός άλλου κόσμου με επανακαθορισμό των κοινωνικών τάξεων,  την εδραίωση της ουμανιστικής του φυσιογνωμίας, της αναδιανομής του πλούτου, καθώς επίσης της επαναπροσδιόρισης ενός νέου διεθνισμού. Όλα αυτά, θα πρέπει να συζητηθούν όμως, αφού εξασφαλισθεί η επιβίωση αυτού του λαού, ο οποίος του έδωσε ένα ποσοστό κυβερνητικής εντολής, έστω και αδύναμης, το οποίο δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Όσοι κινούμαστε μέσα στον κόσμο το γνωρίζουμε καλά, ότι αυτοί οι άνθρωποι που ψήφισαν Σύριζα, διεκδικώντας μιαν ελπίδα για το αύριο, κι από την πλευρά μου, δεν μπορώ να του την αρνηθώ. Ας το σκεφτούν καλά οι σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που βιάστηκαν να βγάλουν ανακοίνωση πριν καν γίνει συζήτηση ανάμεσα στα μέλη και πριν καν ακουστούν οι δικές μας θέσεις, θυμίζοντας άλλες εποχές και άλλα κόμματα της Αριστεράς, στα οποία ασκούμε σκληρή κριτική και σωστά κάνουμε. Όμως η Αριστερά δοκιμάζεται στα δύσκολα. Και οι αποφάσεις που παίρνει ορίζουν το παρόν και το μέλλον της για τα επόμενα χρόνια. Διότι ο ρόλος της είναι και οφείλει να είναι πρωτοποριακός.

Αν και ιδεολογικά βρίσκομαι πιο κοντά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αρνούμαι να αναλάβω μια τέτοια ευθύνη και δηλώνω ότι θα συμβάλλω προς την ανασύνθεση ενός αριστερού μετώπου, στις επερχόμενες εκλογές, με σκοπό να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη λαίλαπα του αντιδραστικού, δεξιόστροφου μετώπου που στήνεται ήδη από τα κόμματα που στήριξαν τα μνημόνια και τα κουρέλια της αντίδρασης που οδήγησαν στη βουλή τους υμνητές του Χίτλερ. Θα στηρίξω την ψήφο του λαού που δίνει μια πραγματική ευκαιρία στην Αριστερά να κυβερνήσει τη χώρα, ώστε να βγει από αυτή τη σκληρή δοκιμασία και να ορθοποδήσει και να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα, αλλά να ανακαλύψουμε τις δυνάμεις εκείνες και τις αξίες που θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη και την ευημερία του λαού.

Σαν πνευματικός άνθρωπος, παραμένω Αριστερή, σταθερή στις ιδέες μου, πάντα στην υπηρεσία του οράματος μιας άλλης κοινωνίας που θα υπηρετεί τον άνθρωπο, μέσα από την συγγραφική μου ιδιότητα ως δημιουργός και όχι μόνο.

Ξέρω καλά ότι η Αριστερά οραματίζεται κάτι μεγάλο, όπως είναι η συνολική ανατροπή του καπιταλισμού. Έχω μάθει όμως ότι η ζωή μας είναι πολύ μικρή και ότι ο καθένας από μας, δικαιούται σ’ αυτή τη μικρή ζωή να ζήσει με όρους ανθρώπινους σε μια κοινωνία που θα του παρέχει, αξιοπρέπεια και ισότητα που σημαίνει εργασία, παιδεία, υγεία, πολιτισμό. Αυτό, μόνο μια πραγματικά Αριστερή διακυβέρνηση μπορεί να του το εξασφαλίσει. Κι όταν λέω, Αριστερή διακυβέρνηση, εννοώ, αυτή την οποία μπορούμε να του δώσουμε εμείς που μιλάμε για έναν άλλο κόσμο και το εννοούμε. Το μόνο που μένει, είναι να το αποδείξουμε στους χιλιάδες άνεργους, όπως εγώ, στους χιλιάδες νέους μετανάστες, στους χιλιάδες συνταξιούχους που λιμοκτονούν, στους χιλιάδες ασθενείς που δεν έχουν φάρμακα, στους χιλιάδες άστεγους, στους χιλιάδες που βρίσκονται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Αυτό πρέπει να γίνει ΤΩΡΑ. Κατόπιν, συζητάμε και για τ’ άλλα. Και ο μόνος που μπορεί να το υλοποιήσει, είναι μια Αριστερή κυβέρνηση. Γι’ αυτό στις επόμενες εκλογές θα στηρίξω τον Σύριζα. Επειδή δεν θέλω να πάρω την ευθύνη μιας χαμένης ευκαιρίας της Αριστεράς να παρέμβει για ν’ αλλάξει την ιστορία, ύστερα από μισόν αιώνα, στους ώμους μου κι ας κατηγορηθώ γι’ αυτό. Φτάνει που θα μπορώ να κοιτάξω στα μάτια τα δίχως μέλλον παιδιά μου και την συνταξιούχο μητέρα μου. Φτάνει που θα μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη δίχως να ντρέπομαι…

Ελένη Μπιρμπίλη, συγγραφέας

Η αρπαγή του χρυσού

Posted: 07 Oct 2011 11:08 AM PDT

ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ 10 ΠΡΩΤΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥΣ »ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥΣ» ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΗΠΑ!

Πηγή: ΙΣΚΡΑ
ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ ΦΟΡΟΚΟΛΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

TAX JUSTICE NETWORK: ΟΙ G20 «ΚΟΥΚΟΥΛΩΝΟΥΝ» ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΠΡΟΣ ΙΔΙΟ ΟΦΕΛΟΣ!

Την εποχή που η τρόικα σε αγαστή συνεργασία με τηνκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί μια άνευ προηγουμένουφορολογική λεηλασία της ελληνικής κοινωνίας, μελέτη τουΔικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης (ΤJN) αποκαλύπτει πως οι θιασώτες της ελληνικής φοροκόλασης διατηρούν για τους εαυτούς τους το προνόμιο να λειτουργούν ωςφορολογικοί παράδεισοι για το μεγάλαιο κεφάλαιο.

Από τη μία πλευρά η Γερμανία, που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στη χάραξη της πολιτικής τηςευρωζώνης και της Κομισιόν, «φιγουράρει στην 9^η θέση της λίστας με τους φορολογικούς«παραδείσους», ενώ οι ΗΠΑ, που εξακολουθούν να ελέγχουν τη λειτουργία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου παίρνουν την 5^η θέση στη σχετική λίστα.

Και όλα αυτά, ενώ οι ίδιες μέσα από τη συμφωνία των G20 το 2009 υποτίθεται ότι είχαν στρατευτεί σε μια παγκόσμια προσπάθεια «κλεισίματος» των φορολογικών παραδείσων.

Μάλιστα, όπως αναφέρει η έρευνα του Tax Justice Network (TJN), ο ρόλος που έπαιξε η φοροδιαφυγήμέσω κέντρων οφσόρ στην ελληνική οικονομική κρίση έχει «κουκουλωθεί» διότι οι μεγάλες δυνάμεις του G20 (βλέπε ΗΠΑ, Γερμανία κ.α.) ωφελούνται από τους φορολογικούς παραδείσους.

Ειδικότερα σύμφωνα με τη λίστα του TJN, η Ελβετία, τα Νησιά Κέιμαν, το Λουξεμβούργο, το Χονγκ Κονγκ και οι ΗΠΑ πρωτοστατούν στις χώρες που περιβάλλουν με μυστικότητα τις οικονομικές συναλλαγές.

Στην πρώτη δεκάδα του δείκτη οικονομικής μυστικότητας ακολουθούν η Σιγκαπούρη, η νήσος Τζέρσεϊ, η Ιαπωνία, η Γερμανία και το Μπαχρέιν. Η Βρετανία κατατάσσεται 13η, το Βέλγιο 15ο, η Αυστρία 17η και η Κύπρος 20ή.

Όλες αυτές οι χώρες εμφανίζουν αυξημένες παράνομες συναλλαγές και φοροαπαλλαγές.

Σε ότι αφορά τις ΗΠΑ, αν και δεν έχουν ευρέως τη φήμη φορολογικού παραδείσου, στην πραγματικότητα παρέχουν αρκετές «κακοήθεις» διευκολύνσεις μυστικότητας στο επίπεδο των μεμονωμένων πολιτειών, όπως σημειώνει Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης. Αναφέρει, δε, για παράδειγμα το πρόγραμμαΝτέλαγουεαρ, το οποίο προτιμούν όλο και περισσότερο οι μεγάλες εταιρείες λόγω των πολύ περιορισμένων απαιτήσεων για διαφάνεια και των ευνοϊκών φορολογικών ρυθμίσεων.

Στην περίπτωση πάλι της Βρετανίας, η οποία όπως είπαμε έρχεται 13η, αν συνδυάζαμε το Σίτι του Λονδίνου με τις βρετανικές κτήσεις στο εξωτερικό (Νησιά Κέιμαν, Βερμούδες και Βρετανικές Παρθένες Νήσοι, νησιά της Μάγχης) η χώρα θα φιγουράριζε στην κορυφή της λίστας.

Σχολιάζοντας στον βρετανικό «Guardian» τα σχετικά ευρήματα, ο διευθυντής της TJN Τζον Κρίστενσεν, δήλωσε:

«Η μυστικότητα όχι μόνο διευκολύνει την φοροδιαφυγή αλλά και έχει γίνει κεντρικό στοιχείο των παγκόσμιων οικονομικών αγορών δημιουργώντας το κατάλληλο περιβάλλον για απάτες, αποφυγή οικονομικών ρυθμίσεων, χειραγώγηση των αγορών και ξέπλυμα χρημάτων».

Ο δείκτης οικονομικής μυστικότητας βασίζεται σε στοιχεία του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ καθώς και σε στοιχεία των ίδιων των υπουργείων Οικονομικών της κάθε χώρας.

• Εξοδος από το ευρώ προσεχώς
• Τέλος της πολιτικής, υποχώρηση της κοινωνίας
• Ήρθε η ώρα να τυπώσουμε χρήμα

Εξοδος από το ευρώ προσεχώς  Posted: 01 Oct 2011 11:10 PM PDT ΠΗΓΗ: il Manifesto του Alberto Bagnai * Τη μετάφραση έκανε φίλος του blog Στις 19 Ιουλίου, η εφημερίδα Μανιφέστο, φιλοξενούσε κύριο άρθρο της Ροσάνα Ροσάντα. Ένα άρθρο που έδινε τη γραμμή της εφημερίδας, αλλά που η αοριστολογία του μόνο με τις αντιφάσεις του μπορεί να συγκριθεί. Η ουσία του άρθρου ήταν απλή: έξοδος από το ευρώ δεν είναι δυνατό [??]να γίνει, αλλά και αν γινόταν δεν θα επρόκειτο παρά για μια επιλογή «φιλελεύθερη και δεξιά» [!!]- και αυτό αφού είχε γράψει ότι το ευρώ γεννήθηκε ακριβώς από ένα φιλελεύθερο όραμα. Ανησυχητικό συμπέρασμα: πιο καλά να παραμένει κάποιος δεξιά για να μη κινδυνεύσει να καταλήξει στα δεξιά. Η παρέμβαση της Ροσάντα, έχοντας προκαλέσει αμηχανία και επικρίσεις στους ίδιους τους κύκλους αυτής της αριστεράς για να ετοιμάζω, ανάγκασε την εφημερίδα να δώσει φωνή και σε εκείνους που πιστεύουν ότι η έξοδος από το ευρώ τίθεται εκ των πραγμάτων. Είτε από τα αριστερά είτε από τα δεξιά εξαρτάται, όπως υποστηρίζει Bagnai, από το πώς βγαίνεις.  Πριν ένα χρόνο, σε συζήτησα με τον οικονομολόγο Αριστίντε, τον ρώτησα γιατί η ιταλική αριστερά διεκδικεί με τόσο υπερηφάνεια την πατρότητα του ευρώ και δεν αντιλαμβάνεται πόσο αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα των ψηφοφόρων της; Μια ερώτηση ίδια με εκείνη της Ροσάντα. Ο Αριστίντε, οικονομολόγος της αριστεράς με άφησε άφωνο: «Αγαπητέ Αλμπέρτο, το κόστος του ευρώ, όπως λες, είναι γνωστό, όλα τα εγχειρίδια πολιτικής οικονομίας το αναφέρουν. Αυτό το γνώριζαν και οι πολιτικοί μας, αλλά δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τους: αν αυτοί είχαν τη δυνατότητα να συγκρίνουν το κόστος και τα οφέλη δεν θα δεχόντουσαν το ευρώ. Κρατώντας τους ψηφοφόρους στο σκοτάδι, μπορέσαμε να κινηθούμε οδηγώντας τους σε ένα αδιέξοδο από το οποίο δεν θα μπορούσαν να βγουν παρά μόνο αν αποφάσιζαν να κάνουν το σωστό, να προχωρήσουν δηλαδή προς τα εμπρός, προς την πλήρη Ένωση, δημοσιονομική και πολιτική της Ευρώπης.Με άλλα λόγια, «ο λαός δεν ξέρει ποιο είναι το συμφέρον του. Ευτυχώς εμείς στην αριστερά, το γνωρίζουμε και αυτό θα κάνουμε παρά τη θέλησή του. Δηλαδή: Ξέρω ότι δεν μπορείς να κολυμπήσεις και αν σε πετάξω στα βαθιά θα πνιγείς, εκτός και αν εσύ «επιλέξεις ελεύθερα» να κάνει το σωστό: να μάθεις κολύμπι. Απόφαση που θα πάρεις μετά από μια ειλικρινή συζήτηση, με βάση το γεγονός ότι έρχομαι από πίσω και σε σπρώχνω στο νερό. Ωραία αυτή η δημοκρατία του διανοούμενου της αριστεράς! Αυτός ο φρικτός πατερναλισμός μπορεί να φαίνεται πιο φυσιολογικός σε ένα χριστιανοδημοκράτη, αλλά δεν θα πρέπει να είναι έτσι. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Η Νέμεσις βρίσκεται στην πεποίθηση ότι «περισσότερη Ευρώπη» θα επιλύσει τα προβλήματα: ένα επιχείρημα του οποίου τη κενότητα δεν μπορούμε να την υπολογίσουμε, αν πρώτα δεν αναλυθεί η πραγματική αιτία των εντάσεων την πραγματική φύση των σημερινών εντάσεων. Δεν φταίει το χρέος Τρομάζει η ομοφωνία με την οποία η δεξιά και η αριστερά θεωρούν ως αιτία της κρίσης το δημόσιο χρέος.Οτι αυτό το κάνει η δεξιά δεν πρέπει να εκπλήσσει: η ιδεολογική αντεπίθεση κατά της παρέμβασης του κράτους στην οικονομία βρίσκεται στο κέντρο της «αντιμεταρρύθμισης» που ακολούθησε την κατάρρευση του τείχους. Θυμίζω ότι κανένας οικονομολόγος δεν έχει ποτέ υποστηρίξει, πριν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ότι για τη βιωσιμότητα μιας νομισματικής ένωσης πρέπει να μπούνε όρια στο δημόσιο χρέους τα οποία να μην παραβιάζονται. Η συζήτηση για την «δημοσιονομική σύγκλιση» ξεκίνησε μετά το Μάαστριχτ, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι τα όρια αυτά είναι άνευ νοήματος . Το Μάαστριχτ δεν είναι παρά ένα ιδεολογικό μανιφέστο: Λιγότερο Κράτος (οπότε, περισσότερη αγορά). Αλλά γιατί εδώ (δηλαδή στην αριστερά) κανείς δεν θέτει το Μάαστριχτ υπό αμφισβήτηση; Αν το πρόβλημα ήταν το δημόσιο χρέος, από το 2008 η κρίση θα χτυπούσε πρώτα την Ελλάδα (το χρέος στο 110% του ΑΕΠ), και στη συνέχεια, Ιταλία (106%), Βέλγιο (89%), Γαλλία (67%) και Γερμανία (66% ). Οι άλλες χώρες της ευρωζώνης είχαν μικρότερο δημόσιο χρέος. Αλλά η κρίση ξέσπασε για πρώτη φορά στην Ιρλανδία (δημόσιο χρέος στο 44% του ΑΕΠ), Ισπανία (40%), Πορτογαλία (65%), και μόνο μετά στην Ελλάδα και την Ιταλία. Τι συνδέει αυτές τις χώρες; Όχι βέβαια το δημόσιο χρέος (ελάχιστο στις χώρες που επλήγησαν πρώτες, το υψηλότερο αυτές που επλήγησαν αργότερα), αλλά ο πληθωρισμός. Ήδη το 2006, η ΕΚΤ ανέφερε ότι στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Ισπανία, ο πληθωρισμός δεν συνέκλινε με αυτό των «ενάρετων» χωρών.Οι λεγόμενοι PIGS ήταν ένα κλαμπ ξεχωριστό, από το κλαμπ του μάρκου (Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο, κ.λπ..), και αυτό ασφαλώς και ήταν πρόβλημα: οι οικονομολόγοι γνωρίζουν από παλιά ότι ανόμοια ποσοστά πληθωρισμού σε μια νομισματική ένωση οδηγούν σε κρίση εξωτερικού χρέους (κυρίως ιδιωτικού). Πληθωρισμός και εξωτερικό χρέος Αν σε μια χώρα Χ οι τιμές αυξάνονται πιο γλήγορα από ό, τι στους εταίρους της, τότε η X εξάγει λιγότερο και εισάγει ολοένα και περισσότερα, με συνέπεια το ισοζύγιο πληρωμών της να είναι ελλειμματικό. Το νόμισμα της X που της είναι απαραίτητο για την αγορά περιουσιακών στοιχείων έχει μικρότερη ζήτηση και η τιμή του πέφτει, δηλαδή η Χ υποτιμά το νόμισμα της: Ετσι τα αγαθά που αυτή παράγει γίνονται και πάλι προσιτά, και η ανισότητα αμβλύνεται. Παρόμοιες αλλά αντίθετες είναι οι συνέπειες σε χώρες που έχουν πλεόνασμα, των οποίων το νόμισμα γίνεται πιο σπάνιο και πιο ακριβό . Αν όμως η Χ συνδέεται με τους εταίρους της με μια νομισματική ένωση, τότε η τιμή του νομίσματος της δεν μπορεί να αποκαταστήσει το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών και οι λύσεις είναι δύο: για την ίδια τη X, ο αποπληθωρισμός, και για τους εταίρους της που έχουν πλεόνασμα, ο πληθωρισμός. Σύμφωνα με τη άποψη των κευνσιανιστών οι δύο αυτοί μηχανισμοί είναι συμπληρωματικοί: επειδή πλεονάσματα και ελλείμματα αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος (είναι αδύνατο να είσαι πλεονασματικός, αν κάποιος άλλος δεν έχει ελλείμματα ). Οι περικοπές σε μια χώρα με ελλείμματα πρέπει να συνοδεύονται από αύξηση της ζήτησης σε χώρες που έχουν πλεονάσματα. Η επικρατούσα όμως άποψη είναι ασύμμετρη: ο μόνος καλός πληθωρισμός είναι ο μηδενικός(η άποψη των μονεταριστών), οι πλεονασματικές χώρες είναι οι «καλές»(μερκαντιλιστές) και οι «κακές», δηλαδή οι ελλειμματικές για να συγκλίνουν προς τις καλές πρέπει να ακολουθήσουν αποπληθωριστική πολιτική. Και αν, δεν τα καταφέρουν, όπως οι PIGS; Τότε, τα έσοδα τους από τις εξαγωγές θα μειωθούν και θα πρέπει να δανειστούν από το εξωτερικό προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τις εισαγωγές τους. Οι χώρες με τον υψηλότερο πληθωρισμό ήταν αυτές με το μεγαλύτερο εξωτερικό χρέος, από το 1999 – 2007: Η Ελλάδα (+78 μονάδες του ΑΕΠ), η Πορτογαλία (+67), Ιρλανδία (+65) και η Ισπανία (62). Με το χρέος αυξάνονται και οι τόκοι, και η χώρα μπαίνει σε ένα σπιράλ: δανείζεται στο εξωτερικό για να πληρώσει τους τόκους στο εξωτερικό, αυξάνονται τα σπρέντ και η κρίση ξεσπάει . Το φάντασμα του 1992 Πιστεύετε πραγματικά ότι οι αγορές νοιάζονται με ποια κάνει σεξ ο Μπερλουσκόνι? Πιστεύετε ότι ανησυχούν επειδή το δημόσιο χρέος της Ιταλίας είναι «υψηλό» ? Μα το δημόσιο χρέος μας είναι πάνω από 100% εδώ και 20 χρόνια,και οι κυβερνήσεις μας,αν και λιγότερο φοκλοριστικές,ήταν συχνά πιο ασταθείς.Οχι,δεν είναι αυτό που απασχολεί τις αγορές:αυτό που τις απασχολεί είναι ότι σήμερα,όπως και το 1992,το χρέος μας προς το εξωτερικό αυξάνεται ,και ότι αυτή η αύξηση,όπως και το 1992, οφείλεται στην αύξηση της δαπάνης για την εξυπηρέτηση τους εξωτερικού χρέους το οποίο κατά το μεγαλύτερο μέρος του είναι ιδιωτικό χρέος,που έχουν συνάψει νοικοκυριά και επιχειρήσεις (το 65% του παθητικού με το εξωτερικό της Ιταλίας είναι ιδιωτικής προέλευσης). Ποιος ωφελείται?  Στην ιδεολογική ασυμμετρία του μερκαντιλισμού (οι «καλοί» δεν πρέπει να συνεργάζονται) και στη μονεταριστική (πληθωρισμός μηδέν), η πολιτική επιλογή στέρησης του μέσου ανταλλαγής γίνεται εργαλείο ταξικής πάλης. Αν η συναλλαγματική ισοτιμία είναι σταθερή, τότε το βάρος της προσαρμογής πέφτει στις τιμές των εμπορευμάτων, που μπορεί να μειωθούν ή μειώνοντας τα κόστη (το κόστος εργασίας, αφού το κόστος των πρώτων υλών δεν εξαρτάται από εμάς) ή αυξάνοντας την παραγωγικότητα. Επισφάλεια δηλαδή και μείωση των μισθών βρίσκονται προ των πυλών. Η αριστερά που θέλει το ευρώ, αλλά δεν θέλει τον Μαρκιόνε (τον πρόεδρο της ΦΙΑΤ)είναι για κλάματα. Όποιος δεν αποπληθωρίζει συσσωρεύει εξωτερικό χρέος, μέχρι να ξεσπάσει η κρίση, μετά την οποία το κράτος, για να αποφύγει τη κατάρρευση των τραπεζών, αναλαμβάνει τα χρέη που οφείλονται σε εξωτερικές ανισορροπίες, και τα μετατρέπει σε δημόσιο χρέος. Την ιδιωτικοποίηση των κερδών ακολουθεί η κοινωνικοποίηση των ζημιών, με το πλεονέκτημα ότι θα τα φορτώσουν εκ των υστέρων στους προϋπολογισμούς. Η επιλογή δεν είναι αν θα παρθούν αποπληθωριστικά μέτρα ή όχι, αλλά αν αυτό θα γίνει αμέσως ή όχι. Μια επιλογή στενάχωρη, αλλά μόνο επειδή η ιδεολογική ηλιθιότητα επιβάλλει να δοθεί έμφαση στο σύμπτωμα (η ανισσοροπία του δημόσιου τομέα που μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με περικοπές), και όχι στην αιτία (το εξωτερικό έλλειμμα το οποίο θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με συνεργασία). Στην ερώτηση της Ροσάντα»Μήπως έγινε κάποιο λάθος;» την απάντηση μας τη δίνει η ίδια: όχι, δεν έγινε κανένα λάθος. Ο στόχος που ήθελαν να επιτύχουν, δηλαδή την «πειθάρχηση» των εργαζομένων, επιτεύχθηκε. Μπορεί να μην ακούγεται «αριστερό», αλλά αν εσείς θέλετε να συνεχίσετε να ονομάζετε «αριστερά» κυβερνήσεις «τεχνοκρατών» υπό την ηγεσία χριστιανοδημοκρατών, μπορείτε και να το κάνετε . Σύμφωνα πάντως με το πανεπιστημιακό σύγγραμμα του Nicola Acocella (Fondamenti di politica economica): το «σκληρό νόμισμα» χρησιμοποιείται για την πειθάρχηση των συνδικάτων. Περισσότερη Ευρώπη;  Σύμφωνα με την οικονομική θεωρία, μια νομισματική ένωση μπορεί να είναι βιώσιμη χωρίς να αντιμετωπίζει μισθολογικές εντάσεις εφόσον οι χώρες είναι δημοσιονομικά ενοποιημένες, μιας κι έτσι διευκολύνεται η μεταφορά πόρων από αυτές που περνούν μια περίοδο ανάπτυξης σ’αυτές που βρίσκονται σε ύφεση. Μια «λύση» που ανακουφίζει τα συμπτώματα χωρίς όμως να θεραπεύει τα αίτια (τις εξωτερικές ανισορροπίες). Πρόκειται για το περιβόητο «περισσότερη Ευρώπη». Ένα παράδειγμα: φέτος γιορτάζουμε τα 150 χρόνια από την νομισματική, δημοσιονομική και πολιτική ένωση της χώρας μας. «Περισσότερη Ιταλία» είχαμε, έτσι δεν είναι; Ωστόσο, 150 χρόνια μετά τη σύγκλιση των τιμών μεταξύ των περιφερειών η ενοποίηση αυτή δεν είναι πλήρης, και ο Νότος έχει ένα δομικό εξωτερικό χρέος πάνω από το 15% του ΑΕΠ του, δηλαδή ο Νότος επιβιώνει εισάγοντας κεφάλαια από τον υπόλοιπο κόσμο (αλλά στην πραγματικότητα από την υπόλοιπη Ιταλία) . Μετά από πενήντα χρόνια δημοσιονομικής ενοποίησης στην ενωμένη (νομισματικά) Ιταλία έχουμε τις πράσινες φανέλες του κινήματος Παδανία: δέκα χρόνια δημοσιονομικής ενοποίησης στη ζώνη του ευρώ, και με το Ευρωομόλογο, ίσως να είναι αρκετά για την επιστροφή των μελανοχιτώνων στη Γερμανία. Η δημοσιονομική ενοποίηση δεν είναι πολιτικά βιώσιμη, επειδή κανείς δεν θέλει να πληρώσει για τους άλλους, ειδικά όταν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ιδεολογικοί σκλάβοι της ασυμμετρίας, βομβαρδίζουν με το μήνυμα ότι οι άλλοι είναι τεμπέληδες, ελάχιστα παραγωγικοί, και ότι «γιαυτό φταίνε οι ίδιοι». Οι Έλληνες, Τούρκοι, ή οι Εβραίοι, και όλοι γνωρίζουμε την κατάληξη όταν φταίνε οι άλλοι. Deutschland über alles.  Οι λύσεις τις εξωτερικής ανισορροπίας είναι πολιτικά μη βιώσιμες. Η συμβίωση με το ευρώ θα απαιτούσε την έξοδο από την μερκαντιλιστική ιδεολογική ασυμμετρία. Θαπρεπε να παρέχονται κίνητρα συμμετρικά σε όσους αποκλίνουν προς τα πάνω ή προς τα κάτω από το στόχο για τον πληθωρισμό. Όμως, το ειδικό βάρος των «ενάρετων» χωρών αυτό δεν θα το επέτρεπε. Επειδή το ευρώ είναι το αποτέλεσμα δύο ιστορικών διαδικασιών. Η Ροσάντα βλέπει μόνο την πρώτη (την αντεπίθεση του κεφαλαίου για την ανάκτηση των θέσεων του μετά την υποχώρηση του με το μεταπολεμικό New Deal), όχι όμως και τη δεύτερη: τον αγώνα της Γερμανίας να αποκτήσει μια αγορά-διέξοδο. Ολοι, δεξιοί, αριστεροί εκστασιάζονται με την επιτυχία της Γερμανίας, την «ατμομηχανή» της Ευρώπης, που αναπτύσσεται ικανοποιώντας την αυξανόμενη ζήτηση των αναδυόμενων χωρών. Τα στοιχεία όμως τι λένε; Από το 1999 έως το 2007, το γερμανικό πλεόνασμα αυξήθηκε κατά 239 δισ. δολάρια, εκ των οποίων τα 156 δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη, ενώ το εμπορικό ισοζύγιο με την Κίνα επιδεινώθηκε κατά 20 δισ. ευρώ (από ένα έλλειμμα -4 στο -24) 20. Ο Τύπος αναφέρει ότι η Γερμανία εξάγει στην Ανατολή και έτσι η ανάπτυξή της στηρίζει κι εμάς. Τα στοιχεία όμως λένε το αντίθετο. Η αυξημένη ζήτηση των ευρωπαϊκών χωρών, υπό την επήρεια του ναρκωτικού της σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας, είναι αυτή που στηρίζει την ανάπτυξη της Γερμανίας. Και η Γερμανία δεν θα παραιτηθεί από μια ασυμμετρία από την οποία κερδίζει. Αλλά γιατί οι περιφερειακές» κυβερνήσεις μπλέχτηκαν στα δίχτυα της Γερμανίας; Στο πανεπιστημιακό σύγγραμμα του Gandolfo (Fondamenti di economia internazionale) αναφέρεται: Το ενιαίο νόμισμα ευνοεί μια «ψευδαίσθηση της οικονομικής πολιτικής» που επιτρέπει στις κυβερνήσεις να επιδιώκουν πολιτικά ανέφικτους στόχους, λέγοντας ότι τους επιβάλλει η Ευρώπη (πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει να λένε «Η Ευρώπη μας το ζητά …»?). Η ταξική πάλη από την άλλη δικαιολογούσε τα μέσα (την πρόσδεση στη Γερμανία). Η υποτίμηση τυφλώνει Από το 1987 ως το 1991 οι ευρωπαϊκές ισοτιμίες παρέμειναν σταθερές. Στην Ιταλία ο πληθωρισμός από 4,7% έφτασε στο 6,2,με την τιμή του πετρελαίου να πέφτει (μα οι σταθερές ισοτιμίες δεν τιθασεύουν τελικά τον πληθωρισμό?).Στη Γερμανία ο πληθωρισμός ήταν κατά μέσο όρο 2%.Η ιταλική ανταγωνιστικότητα έπεφτε, ενώ μεγάλωνε ο εξωτερικός δανεισμός, και μετά την αμερικάνικη ύφεση του 1991 η Ιταλία αναγκάστηκε να υποτιμήσει το νόμισμα της. Υποτίμηση! Δοκιμάστε να πείτε αυτή τη λέξη σε έναν διανοούμενο της αριστεράς και θα δείτε με πόση αγανάκτηση θα αντιδράσει. Δε φταίει αυτός. Επί δεκαετίες τον βομβαρδίζουν με το μήνυμα ότι η υποτίμηση είναι μία από αυτές τις ασχήμιες που για λίγο δίνουν ανάσες αλλά που μακροπρόθεσμα προκαλούν μεγάλες καταστροφές.Τι συνέβη όμως μετά το 1992? Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατά μισή μονάδα το 1993 και κατά άλλη μία μισή το 1994, ενώ η σχέση εξωτερικού χρέους/ΑΕΠ μέσα σε πέντε χρόνια μειώθηκε στο μισό (από -12 στις -6 μονάδες του ΑΕΠ).Μετά από ένα αρχικό σοκ,η Ιταλία από το 1994 έως το 2001, αναπτύχθηκε με ένα μέσο όρο 2%.Το μαθηματάκι για τα δεινά που προκαλεί η υποτίμηση του νομίσματος (δημιουργία πληθωρισμού, οι ανάσες που δίνει δεν κρατούν πολύ, απαγορευτική επειδή εμείς εισάγουμε πετρέλαιο) είναι μεγάλο ψέμα. Είναι μη αναστρέψιμη;  Λένε ότι η υποτίμηση δεν είναι λύση αποφασιστικής σημασίας, και ότι οι διαδικασίες εξόδου δεν προβλέπονται, οπότε … Και τι έγινε; Ποιος είναι τόσο αφελής για να μη δει ότι η έλλειψη διαδικασιών εξόδου δεν είναι παρά ένα ρητορικό σχήμα, με στόχο την εδραίωση στο κοινό της ιδέας μιας «φυσικής» ή «τεχνικής» μη αναστρεψιμότητας αυτού που ουσιαστικά είναι μια επιλογή ανθρώπινη και πολιτική (και ως εκ τούτου αναστρέψιμη); Φυσικά, η υποτίμηση του νομίσματος καθιστά πιο ακριβό το χρέος σε ξένο συνάλλαγμα. Αλλά θα οδηγούσε από μια κατάσταση εξωτερικού δανεισμού σε μία κατάσταση με εξωτερικά πλεονάσματα, αφού θα παράγαμε πόρους επαρκείς για την αποπληρωμή των δανείων, όπως και το 1992. Σε αντίθετη περίπτωση, θα μας έμενε η πιθανότητα παύσης πληρωμών. Ο Πρόντι επιθυμεί να στείλει ένα μεγάλο μέρος του λογαριασμού στους «μεγάλους θεσμικούς επενδυτές”; Ωραία, τότε, ο πιο άμεσος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να μη προχωρήσουμε στην έκδοση ευρωομολόγων “κοινωνικοποιώντας” τις ζημιές προς όφελος της Γερμανίας (με κίνδυνο τους μελανοχίτωνες), αλλά να δηλώσει, εάν είναι απαραίτητο, την παύση πληρωμών, όπως έχουν κάνει τόσες χώρες που δεν έχουν διαγραφεί από το οικονομική γεωγραφία για αυτό το λόγο . Εχει ήδη συμβεί και θα συμβεί και στο μέλλον. «Οι αγορές θα μας τιμωρήσουν, θα μας συνθλίψουν». Μία ακόμα βλακεία. Επί δεκαετίες, η Ιταλία έχει αναπτυχθεί χωρίς να προσφύγει στον εξωτερικό δανεισμό. Είναι το ευρώ που, συνθλίβοντας τα εισόδημα και τις αποταμιεύσεις των νοικοκυριών, έχει αναγκάσει τη χώρα να δανείζεται από το εξωτερικό. Το ακαθάριστο εθνικό ποσοστό αποταμίευσης , σταθερό γύρω στο 21%, από το 1980 – 1999, μειώθηκε σταθερά από τότε μέχρι που άγγιξε το 16% του εισοδήματος. Την ίδια περίοδο, το παθητικό των νοικοκυριών διπλασιάστηκε, από 40% σε 80%. Αν βγούμε από το ευρώ, η Ιταλία θα χρειάζεται λιγότερο τις αγορές , ενώ οι αγορές θα εξακολουθούν να χρειάζονται τα 60 εκατομμύρια Ιταλούς καταναλωτές. Ας μην κάνει η αριστερά ό,τι κάνει η δεξιά. Από το ευρώ θα βγούμε, επειδή τελικά η Γερμανία θα κόψει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται. Μένει στην αριστερά να το αντιληφθεί και να διαχειριστεί αυτή τη διαδικασία, αντί να καταρρεύσει. Δεν αναφέρομαι στις επερχόμενες εκλογές. Ο Μπερλουσκόνι θα φύγει: δέκα χρόνια ευρώ έχουν προκαλέσει τόσες εντάσεις που το κοινωνικό σφαγείο θα πρέπει τώρα να λειτουργήσει με πλήρες ωράριο. Και οι πιτσιλιές αίματος ξεχωρίζουν λιγότερο στην κόκκινη ποδιά. Για άλλη μια φορά θα ανατεθεί στην αριστερά της ρεάλπολιτίκ να χειριστεί την κατάσταση, γιατί υπάρχει και μια άλλη ψευδαίσθηση της οικονομικής πολιτικής, αυτή που κάνει πιο αποδεκτές τις δεξιές πολιτικές αν αυτός που τις εφαρμόζει λέει ότι ανήκει στην αριστερά. Αλλά οι ψηφοφόροι αρχίζουν να υποψιάζονται ότι η κοινωνική σφαγή μπορεί να αποφευχθεί βγαίνοντας από το ευρώ. Αγαπητή Ροσάντα, οι εργαζόμενοι δεν είναι «αποπροσανατολισμένοι», όπως λέτε, αλλά απλά κατανοούν. «Η αμαρτία και η ντροπή ας μη μείνουν στο σκοτάδι», λέει το κακό πνεύμα στη Μαργαρίτα (Φάουστ,Γκαίτε). Έτσι, μετά από δύο δεκαετίες ρεαλπολιτίκ, αυτοί που βρίσκονται σε αμηχανία είναι και πάλι οι πολιτικοί της αριστεράς, στριμωγμένοι μεταξύ της ανάγκης σεβασμού των παραγόντων της οικονομίας, και τη δικαιολόγηση στους ψηφοφόρους τους μιας επιλογής φασιστικής όχι τόσο για ταξικούς λόγους, όσο για τον πατερναλισμό με τον οποίο επιβλήθηκε. Εκτίθενται έτσι στις επιθέσεις των διαφόρων Marine Le Pen σε χώρες ολοκληρωμένης δημοκρατίας, και σύντομα και σε εμάς. Επειδή οι δεξιές πολιτικές, μακροπρόθεσμα, ωφελούν μόνο τη δεξιά. Αλλά συνειδητοποιώ ότι σε μια χώρα στην οποία είναι αρκετή η συμπλήρωση μίας θητείας στο κοινοβούλιο για μια παχυλή σύνταξη, η τόσο μακρά περίοδος δεν μπορεί να αποτελεί πρόβλημα για τους πολιτικούς της δεξιάς και της αριστεράς. Αυτό εξηγεί και την τόσο μεγάλη ομοφωνία. http://www.bagnai.org/

Τέλος της πολιτικής, υποχώρηση της κοινωνίας  Posted: 01 Oct 2011 01:56 PM PDT ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ Πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα τα περιστατικά που δείχνουν ότι η κυβέρνηση βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου. Οτι έχει χάσει δηλαδή την «μπάλα» και μαζί της κάθε επαφή με την εφιαλτική καθημερινή πραγματικότητα που η ίδια δημιούργησε για κάθε Ελληνα. Ετσι μόνο μπορούν, για παράδειγμα, να εξηγήσουν κάποιοι την ανάλγητη, στα όρια της ύβρεως, «πλάκα» του Θ. Πάγκαλου, που δήλωσε από τηλεοράσεως ότι δεν έχει λεφτά να πληρώσει το έκτακτο τέλος ακινήτων και φοβάται επομένως μήπως ο Ε. Βενιζέλος, υπουργός Οικονομικών, τον βάλει φυλακή! Το ίδιο και τις συνεχείς τον τελευταίο μήνα παλινωδίες του οικονομικού κυβερνητικού επιτελείου και προσωπικά του κ. Βενιζέλου, που εξαγγέλλουν μέτρα και αμέσως μετά τα διορθώνουν και τα συμπληρώνουν με πρόσθετες εξαγγελίες που συχνά αντιφάσκουν μεταξύ τους. Ολόκληρη η κυβέρνηση φαίνεται να βρίσκεται σε κατάσταση πανικού, να λειτουργεί υπό πίεση και να υποπίπτει διαρκώς σε λάθη, πράγμα λογικά αναμενόμενο υπό τις συνθήκες αυτές. Αρκεί όμως η εξήγηση αυτή; Η ικανότητα αντίληψης της πραγματικότητας και ο έλεγχος των πραγμάτων, όσο είναι δυνατόν, αποτελούν βασικό προαπαιτούμενο, τόσο για την κατάστρωση ενός πολιτικού σχεδίου όσο και για την υλοποίησή του. Υπάρχει μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο υποκείμενο που σχεδιάζει μια πολιτική παρέμβαση με βάση τη γενική στρατηγική του αντίληψη, στο πεδίο αναφοράς της παρέμβασης, δηλαδή το κοινωνικό σώμα, και στον τρόπο με τον οποίο το προτεινόμενο σχέδιο αλληλεπιδρά με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Προφανώς στην Ελλάδα του 2011, μετά από 16 μήνες βάναυσου μνημονιακού χρόνου, δεν συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά. Εδώ έχουμε το παράδοξο, το πολιτικό μας σύστημα εξουσίας να έχει τεθεί ουσιαστικά εκτός πολιτικής. Τη μετατροπή της σε μηχανισμό εκτέλεσης εντολών τρίτων η κυβέρνηση την έχει αποδεχθεί. Η μόνη αρμοδιότητα που της έχει παραχωρηθεί είναι να φέρνει απτά αποτελέσματα, να πιάνει οικονομικούς στόχους που άλλοι καθορίζουν. Είναι επόμενο όμως, από τη στιγμή που η εκτελεστική εξουσία ταυτίζεται πλήρως με τον διεφθαρμένο και ανίκανο δημόσιο τομέα, που και η ίδια δημιούργησε, να του μοιάζει όλο και περισσότερο. Η φράση του κ. Βενιζέλου για «μειωμένη δημοσιονομική κυριαρχία» της χώρας τα λέει όλα. Η πρόσφατη προσπάθεια να ανακτήσει η κυβέρνηση το πολιτικό πλεονέκτημα έναντι των δανειστών της (της τρόικας δηλαδή), επιβάλλοντας έστω και εκ των υστέρων κάποιους όρους και προϋποθέσεις στον τρόπο άσκησης της πολιτικής κυριαρχίας, απέτυχε παταγωδώς. Η τρόικα δεν διαπραγμετεύεται την πρωτοκαθεδρία της. Αυτή βάζει το πλάνο, θέτει τους στόχους, ασκεί την πολιτική. Με άλλα λόγια, έχει αυτοαναγορευθεί σε ανώτατη πηγή «νομιμοποίησης», πέρα και πάνω από κάθε συνταγματική ή άλλη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Πρόκειται για πλήρη ανατροπή της παλαιάς ισορροπίας του παραδοσιακού δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης που γνωρίζουμε μέχρι τώρα, για ολοκληρωτική οικειοποίηση δημόσιας εξουσίας από ένα εξωθεσμικό, δημοκρατικά ανομιμοποίητο, πολιτικο-οικονομικο-τραπεζικό κέντρο. Εξ ου μάλλον και η άποψη Πάγκαλου ότι η κυβέρνηση δεν χρειάζεται καμία «δημοκρατική νομιμοποίηση», δηλαδή εκλογές, προκειμένου να δικαιολογήσει την κωλοτούμπα της πολιτικής της. Μας λέει δηλαδή κυνικά ότι η πολιτική εξουσία δεν έχει όρια στις μεθόδους αυτοπροστασίας της, ότι η άσκηση της πολιτικής δεν διέπεται από καμία αρχή. Το ίδιο ακριβώς κάνει αυτός ο εκτελεστικός κυβερνητικός μηχανισμός και με άλλες θεσμικές ανατροπές που η τρόικα θεωρεί επιβεβλημένες. Ετσι, οι νομικοί της εξουσίας ετοιμάζονται να κάνουν το Σύνταγμα λάστιχο, προκειμένου να βρουν την κατάλληλη φόρμουλα ερμηνείας που θα επιτρέπει αθρόες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Το τέλος της πολιτικής δυστυχώς ταυτίζεται εδώ με το τέλος της κοινωνίας. Η πρόκληση του νέου Ηεκποίηση του κράτους είναι πλέον γενική. Μετά τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων και δημόσιας περιουσίας έναντι πινακίου φακής, παραχωρείται στους ιδιώτες, χάριν αποτελεσματικότητας, ο βασικός πυρήνας της κρατικής εξουσίας, όπως είναι η είσπραξη των δημόσιων εσόδων, η αξιολόγηση υπαλλήλων προς απόλυση, ο έλεγχος των πολεοδομικών αδειών. Είναι προφανές ότι ο κοινωνικός χώρος αναφοράς του παλαιού ΠΑΣΟΚ, η λεγόμενη Κεντροαριστερά, έχει ήδη υποστεί, πανευρωπαϊκά, ανεπανόρθωτη ιδεολογική και πολιτική καταστροφή. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Και δικαίως. Αυτό που φοβίζει είναι ποιοι θα πάρουν τη θέση τους. Γιατί το νέο σίγουρα θα υπάρξει. Οχι ερήμην της κοινωνίας όμως. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία-πρόκληση από όλες.

Ήρθε η ώρα να τυπώσουμε χρήμα  Posted: 01 Oct 2011 10:03 AM PDT ΠΗΓΗ: FT (via euro2day) Martin Wolf Είναι η πολιτική που δεν τολμάμε να κατονομάσουμε: η πολιτική της εκτυπωτικής μηχανής. Ήρθε η ώρα για αυτή την «πυρηνική» επιλογή και μάλιστα σε μαζική κλίμακα. Η εναλλακτική είναι μία χαμένη δεκαετία. Η φθορά δεν είναι μόνο ανεπιθύμητη… είναι βάναυση. Οι σαδιστές φαίνεται πως οργιάζουν με αυτή την αγριότητα. Οι λογικοί άνθρωποι θα πρέπει να την απορρίψουν. Είναι εσφαλμένη, τόσο πνευματικά όσο και ηθικά. Μία νέα ύφεση πλησιάζει την Βρετανία και άλλες χώρες υψηλού εισοδήματος, λιγότερο από τέσσερα χρόνια πριν την εμφάνιση της προηγούμενης. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για εκείνους που θα χάσουν την δουλειά τους ή για τους νέους, που θα δουν τις ελπίδες τους και πάλι να ματαιώνονται. Ο μεγάλος κίνδυνος για την Βρετανία είναι η απότομη μείωση στις τιμές των κατοικιών, που θα απειλήσει τα οικονομικά των νοικοκυριών αλλά και των τραπεζών. Μία νέα ύφεση θα θρυμματίσει παράλληλα την εύθραυστη επιχειρηματική εμπιστοσύνη, οδηγώντας σε μείωση των επενδύσεων που στις αρχές του 2011 ήταν σε επίπεδα κατά 20% χαμηλότερα από ότι ίσχυε προ κρίσης. Μία τέτοια εξέλιξη θα αναβάλει περαιτέρω τις δομικές αλλαγές που απαιτούνται για να υπάρξει μία βιώσιμη ανάκαμψη. Με το ΑΕΠ της Βρετανίας να παραμένει 4% χαμηλότερο από τα προ κρίσης επίπεδα, αυτή η ύφεση ενδεχομένως να είναι μακροβιότερη και πιο επιζήμια, από την άποψη της απολεσθείσης παραγωγής, από όσο ήταν η Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930. Τι πρέπει να γίνει; Το πρώτο καθήκον μας είναι να εγκαταλείψουμε την «πολιτική της ηττοπάθειας», όπως δηλώνει και ο κ. Adam Posen, μέλος της νομισματικής επιτροπής της Τράπεζας της Αγγλίας. Σε ομιλία του δήλωσε: «Κατά τη σύγχρονη ιστορία… κάθε μεγάλη ύφεση που προκλήθηκε από χρηματοοικονομική κρίση, ακολουθήθηκε από πρώιμη εγκατάλειψη – αν όχι ανατροπή- των αναπτυξιακών πολιτικών τα οποία απατούνται για μία διατηρήσιμη ανάκαμψη. Κάθε φορά, υπήρχαν υπερβολικές φωνές που έκαναν λόγο για την καταστροφή που θα επέλθει από την συνέχιση των αναπτυξιακών πολιτικών ή την αναποτελεσματικότητά τους ή την πολιτική διαφθορά που θα προκύψει από τα νέα αναπτυξιακά κίνητρα».  Σχεδόν ταυτόχρονα, ο κ. Spencer Dale, ο επικεφαλής οικονομικός αναλυτής της Τράπεζας της Αγγλίας, υποστηρίζει ότι η απότομη επιβράδυνση της παραγωγικότητας στην Βρετανία υποδεικνύει μόνιμη μείωση της παραγωγής και της ανάπτυξης. Θεωρεί επίσης ότι η μείωση της παραγωγικότητας οφείλεται εν μέρει στον χρηματοοικονομικό περιορισμό που υφίστανται οι μικρότερες επιχειρήσεις. Το εντυπωσιακό, όπως δηλώνει και ο κ. Bill Martin του Κέντρου Επιχειρηματικών Ερευνών του Πανεπιστημίου του Cambridge, είναι πως η επιβράδυνση της παραγωγικότητας και ημείωση της παραγωγής είναι ευρεία. Αυτό συνεπάγεται ότι η χαμηλή παραγωγικότητα πηγάζει από την αδύναμη ζήτηση. Κατά συνέπεια, είναι βασικό να στηριχθεί η ζήτηση. Με την δημοσιονομική πολιτική να ακολουθείλιτότητα καμικάζι και τα περιθώρια από την νομισματική πολιτική να έχουν εξαντληθεί, μένει μόνο η «ποσοτική χαλάρωση». Ο κ. Posen την προτείνει και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, ξεκινώντας με «ένα ελάχιστο ύψος αγορών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά ύψους 50 δισ. στερλινών» αν και τώρα έχει αναθεωρήσει αυτό το νούμερο στα 75 ή 100 δισ. στερλίνες, λόγω του δυσμενούς εξωτερικού περιβάλλοντος. Η μείωση των μακροπρόθεσμων επιτοκίων αναμφίβολα θα είναι θετική. Ο κ. Posen όμως, προτείνει δύο θεσμικές καινοτομίες που απευθύνονται και στην ενίσχυση της προσφοράς: μιαδημόσια τράπεζα ή μία αρχή που θα δανείσει τις μικρές επιχειρήσεις και έναν θεσμό για την τιτλοποίηση των δανείων στις μικρές και τις μεσαίες επιχειρήσεις. Η εναλλακτική θα ήταν να δημιουργηθεί μία αρχή που θα αναλάβει τον τραπεζικό κίνδυνο για την χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αυτός ο τρόπος ίσως να είναι πιο λογικός για την κυβέρνηση που θέλει να ανοίξει τις στρόφιγγες της χρηματοδότησης προς τις μικρές επιχειρήσεις. Προσωπικά, τάσσομαι υπέρ της «ρίψης κεφαλαίων από ελικόπτερο» που προτείνει ο ακραίος οικονομολόγος κ. Milton Friedman. Πρόκειται για μία πρόταση κατά το ήμισυ δημοσιονομική.Κεφάλαια της κεντρικής τράπεζας θα περάσουν μέσω της κυβέρνησης στην αγορά, ανεμπόδιστα. Εναλλακτικά, η κυβέρνηση θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί απευθείας από την κεντρική τράπεζα. Ακόμη καλύτερο, θα ήταν εάν η κυβέρνηση μπορούσε να αυξήσει τα ελλείμματά της, μειώνοντας ίσως τους φόρους, παίρνοντας τα απαραίτητα κεφάλαια από την κεντρική τράπεζα. Βάσει όλων αυτών των εναλλακτικών προτάσεων, η κεντρική τράπεζα θα ενεργεί όπως κάθε ιδιωτική τράπεζα, που δημιουργεί κεφάλαια μέσω του δανεισμού. Υπό τις παρούσες συνθήκες, η πολιτική της άμεσης χρηματοδότησης της κυβέρνησης από την κεντρική τράπεζα θα έπρεπε να έχει την υποστήριξη τόσο των μονεταριστών όσο και των Κεϋνσιανών. Οι μονεταριστές λογικά ανησυχούν ότι η ευρεία προσφορά χρήματος στην Βρετανία (Μ4) μειώθηκε κατά 1,1% σε ετήσια βάση τον Ιούλιο του 2011. Οι Κεϋνσιανοί θα πρέπει να χαρούν από το ότι θα επιτραπεί στην κυβέρνηση να καταγράψει μεγαλύτερα ελλείμματα χωρίς να αυξήσει το χρέος της. Ορισμένοι θα υποστηρίξουν ότι η πολιτική της άμεσης χρηματοδότησης από την κεντρική τράπεζα θα οδηγήσει σε αύξηση του πληθωρισμού. Αυτό όμως, είναι λάθος. Δεν υπάρχει καμία αυτόματη σύνδεση ανάμεσα στα κεφάλαια της κεντρικής τράπεζας και την ευρύτερη προσφορά χρήματος. Εξάλλου, η πολιτική αυτή θα προκαλέσει πληθωρισμό μόνο εάν οδηγήσει σε χρόνια πλεονάζουσα ζήτηση. Η κεντρική τράπεζα όμως, θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να βάλει φρένο, άρα ο κίνδυνος δεν είναι τόσο σημαντικός. Πιο σημαντικός είναι ο κίνδυνος από μία παρατεταμένη περίοδος αναιμικής ζήτησης που θα υπονομεύσει την προσφορά, θα φτωχύνει την χώρα και θα κληροδοτήσει τεράστιο δημόσιο χρέος. Κοντολογίς, ο μεγάλος κίνδυνος είναι μία χαμένη δεκαετία. Ας δράσουμε τώρα για να το αποφύγουμε.

Πού είναι η Αριστερά;
Filed under: Αταξινόμητα — enthemata @ 8:54 πμ
Tags: ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ

Ζ. Σαραμάγκου. Σκίτσο του Φ. Λέρα

Το κείμενο, με τίτλο «Πού είναι η Αριστερά», πρωτοεμφανίστηκε στο μπλογκ του Σαραμάγκου, την 1.10. 2008. Δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλα κείμενα από το ίδιο μπλογκ, στο βιβλίο του Το τετράδιο. Κείμενα που γράφτηκαν για το blog, Σεπτέμβριος 2008-Μάρτιος 2009. Στα ελληνικά κυκλοφορεί, όπως και όλα σχεδόν τα βιβλία του Σαραμάγκου, σε μετάφραση Αθηνάς Ψυλλιά, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

“Ε”

Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, σε μια συνέντευξή μου σε μια νοτιοαμερικάνικη εφημερίδα, αργεντίνικη νομίζω, μου βγήκε πάνω στις διαδοχικές ερωταποκρίσεις μια δήλωση που κατόπιν φαντάστηκα πως θα προκαλούσε αναταραχή, διαμάχη, σκάνδαλο (μέχρι αυτού του σημείου έφτανε η αφέλειά μου), ξεκινώντας από τις τοπικές στρατιές της Αριστεράς και μετά, ποιος ξέρει, σαν ένα κύμα που εξαπλώνεται σε κύκλους, στα διεθνή μέσα, είτε αυτά ήταν πολιτικά, συνδικαλιστικά ή πολιτιστικά, τα οποία πρόσκεινται στην εν λόγω Αριστερά.

Τζωρτζ Γκρος, «Έκλειψη ηλίου», 1926. Το έργο είναι αλληγορία για τη δημοκρατία της Βαϊμάρης. Καπιταλιστές και στρατιωτικοί υπαγορεύουν στους ακέφαλους πολιτικούς τι να πράξουν, ενώ ο λαός (που τον συμβολίζει ο γάιδαρος με τις παρωπίδες) τρώει απλώς ό,τι του βάζουν μπροστά του

Με όλη της τη σκληρότητα, χωρίς να κάνει βήμα πίσω μπροστά στην ίδια της την αισχρότητα, η φράση, όπως αναπαράχθηκε με ακρίβεια από την εφημερίδα, ήταν η εξής: «Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει». Στην πρόθεσή μου, εσκεμμένα προκλητική, η Αριστερά, επερωτωμένη έτσι, απάντησε με την πιο παγωμένη σιωπή. Κανένα κομμουνιστικό κόμμα, για παράδειγμα, ξεκινώντας απ’ αυτό του οποίου είμαι μέλος, δεν βγήκε στις επάλξεις για να αντικρούσει ή απλώς να επιχειρηματολογήσει σχετικά με την καταλληλότητα ή τη μη καταλληλότητα των λέξεων που πρόφερα. Κατά μείζονα λόγο, επίσης, κανένα από τα σοσιαλιστικά κόμματα που βρίσκονται στην κυβέρνηση των αντίστοιχων χωρών, σκέφτομαι κυρίως των δικών μας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δεν θεώρησε απαραίτητο να απαιτήσει ένα ξεκαθάρισμα εξηγήσεις από τον παράτολμο συγγραφέα που τόλμησε να ρίξει μια πέτρα στον μουχλιασμένο βούρκο της αδιαφορίας.

Τίποτε απολύτως, σιωπή καθολική, λες και στους ιδεολογικούς τάφους όπου κατέφυγαν δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο σκόνη και αράχνες, ή το πολύ κάποιο αρχαϊκό οστό που δεν έκανε ούτε για ιερό λείψανο πια. Για κάμποσες μέρες αισθάνθηκα αποκλεισμένος από την ανθρώπινη κοινωνία, σαν να ’χα χολέρα, θύμα κάποιου είδους διανοητικής κίρρωσης όπου τίποτα δεν έβγαζε νόημα. Έφτασα μάλιστα να σκεφτώ πως η συμπονετική κουβέντα που θα κυκλοφορούσε μεταξύ αυτών που σιωπούσαν ήταν περίπου η εξής: «Τον κακομοίρη, τι να περιμένει κανείς σε τέτοια ηλικία;». Ήταν πως δεν θεωρούσαν ότι δικαιούμουν να εκφράσω γνώμη σ’ αυτή τη φάση.

Ο καιρός περνούσε, περνούσε, η κατάσταση στον κόσμο γινόταν όλο και πιο περίπλοκη, και η Αριστερά, ατάραχη, συνέχιζε να παίζει τους ρόλους που, είτε στην εξουσία είτε στην αντιπολίτευση, της είχαν διανεμηθεί. Εγώ, που στο μεταξύ είχα κάνει μια άλλη ανακάλυψη, πως ο Μαρξ ποτέ δεν είχε τόσο πολύ δίκιο όσο σήμερα, φαντάστηκα, όταν πριν ένα χρόνο ξέσπασε η καρκινική απάτη των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πως η Αριστερά, όπου κι αν βρίσκεται, αν είναι ακόμα ζωντανή, θ’ ανοίξει επιτέλους το στόμα για να πει τι σκέφτεται γι’ αυτή την περίπτωση. Έχω πια την εξήγηση: η Αριστερά δεν σκέφτεται, δεν δρα, δεν διακινδυνεύει ούτε βήμα. Έχει γίνει ό,τι έχει γίνει από τότε, και μέχρι σήμερα η Αριστερά, με δειλία, εξακολουθεί να μη σκέφτεται, να μη δρα, να μη διακινδυνεύει ένα βήμα. Γι’ αυτό ας μην παραξενευτεί κανείς για την αναιδή ερώτηση του τίτλου: «Πού είναι η Αριστερά;». Δεν τάζω τίποτα για απάντηση, πλήρωσα ήδη πολύ ακριβά τις αυταπάτες μου.

μετάφραση από τα πορτογαλικά: Αθηνά Ψυλλιά

Επιμένω ότι η μόνη μας ελπίδα παραμένει η πολιτιστική επανάσταση! Όχι μόνο 1000000 αλλά σύσσωμος ο λαός οφείλει να ξεσηκωθεί και να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του και το δικαίωμα σε ένα αξιοπρεπές μέλλον.

των Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ, Θ. ΜΑΡΙΟΛΗ

Με θέμα «Στάση πληρωμών, οι επόμενες ώρες» πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρατο απόγευμα (26/09) συζήτηση που διοργάνωσε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ.
Στη συζήτηση συμμετείχαν οι πανεπιστημιακοί: Γ. Κατρούγκαλος (συνταγματολόγος στο Δ.Π.Θ), Κ. Λαπαβίτσας (οικονομολόγος στη σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών μελετών στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου – SOAS), Θ. Μαριόλης (οικονομολόγος στο Πάντειο πανεπιστήμιο) και Σ. Μαρκέτος (ιστορικός στο Α.Π.Θ)

**Παραθέτουμε ακολούθως μια σύνοψη των τοποθετήσεων των Θ. Μαριόλη και Κ. Λαπαβίτσα, οι οποίοι αναφέρονται κυρίως στην οικονομική πλευρά και προεκτάσεις της στάσης πληρωμών και της εξόδου από το ευρώ:

Θ. ΜΑΡΙΟΛΗΣ:
Υποστήριξε ότι όσο η Ελλάδα είναι στη ζώνη του ευρώ, τα μοναδικά εργαλεία που υπάρχουν στην ΕΕ, είναι μέτρα όπως αύξηση φόρων, μείωση κρατικών δαπανών, μείωση μισθών και όλα αυτά οδηγούν στην ύφεση.
«Ο ισοσκελισμός του ελλείμματος προϋποθέτει μείωση του ελλείμματος κατά 17% κάτι που επιφέρει τεράστια ύφεση. Η Ελλάδα όμως είναι εκτεθειμένη στο διεθνή ανταγωνισμό, με αύξηση των εισαγωγών και μείωση των εξαγωγών. Για να γίνει ανταγωνιστική το μοναδικό εργαλείο που έχει είναι η αύξηση των εξαγωγών και η μείωση των εισαγωγών.
Αν η Ελλάδα βγει εκτός ευρωζώνης θα γίνει υποτίμηση του νομίσματος κατά 50%. Η υποτίμηση αυξάνει τις τιμές των ξένων αγαθών σε σχέση με τα εγχώρια, πέφτει η ζήτηση των ξένων αγαθών αλλά μειώνονται οι τιμές των εγχώριων. Επομένως έχουμε αύξηση των εξαγωγών και μείωση των εισαγωγών. Η υποτίμηση έχει ένα θετικό αποτέλεσμα ότι βελτιώνει τη διεθνή ανταγωνιστικότητα της χώρας, αλλά και ένα αρνητικό ότι προκαλεί έναν κύκλο υπερπληθωρισμού. Με μια υποτίμηση ωστόσο, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών θα βελτιωθεί σε 4 χρόνια κατά 7-8% του ΑΕΠ.

Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ:

Η παγκόσμια κρίση του 2007 ήταν μια κρίση τραπεζών που οδήγησε σε ύφεση. Σήμερα υπάρχει ο κίνδυνος μιας νέας κρίσης τραπεζών. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο, μια διαδικασία που αν ξεφύγει από τον έλεγχο, θα οδηγήσει σε καταστάσεις του 1930.

Το ευρώ είναι κομβικό στοιχείο της κρίσης.

Το ευρώ είναι μια μορφή παγκόσμιου χρήματος για να εξυπηρετήσει τη διαδικασία της παγκόσμιας αγοράς. Το ευρώ είναι ο κύριος ανταγωνιστής του δολαρίου. Το ευρώ φτιάχτηκε από έναν συνασπισμό χωρών και από αυτό πηγάζει η ισχύς αλλά και οι αδυναμίες του.

Από τη φύση του το ευρώ είναι είναι υφεσιακό, σκληρό νόμισμα και εμπεριέχει «ιεραρχία», γιατί δημιουργεί έντονο διαχωρισμό κέντρου-περιφέρειας.
Η επιλογή της Ελλάδας να συμμετέχει στη ζώνη του ευρώ ήταν ιστορικό σφάλμα.

Χρέος και ευρώ συνδέονται άμεσα. Ο διαχωρισμός κέντρου-περιφέρειας έφερε το έλλειμμα που δημιούργησε το χρέος, με τη συσσώρευση όχι μόνο εξωτερικού αλλά και εγχώριου δανεισμού. Υπάρχει αύξηση και του ιδιωτικού χρέους και όχι μόνο του δημόσιου, όπως λένε.

Σήμερα υπάρχει αλλαγή στη σύνθεση του χρέους. Το χρέος της Ελλάδας είναι σε ξένο νόμισμα, γιατί το ευρώ είναι στην πραγματικότητα ξένο νόμισμα για τις χώρες της περιφέρειας. Με την κρίση χάθηκε ο έλεγχος και του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού χρέους. Ο βασικότερος κίνδυνος της κρίσης είναι κίνδυνος για τις τράπεζες.

Η πολιτική της ΕΕ δεν είναι λάθος, αλλά είναι η ίδια η φύση της ευρωζώνης που διέπεται από ένα ιεραρχικό παγκόσμιο χρήμα, χωρίς ενιαίο κράτος και χωρίς ενιαίες τράπεζες, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Η ΕΚΤ έχει περιορισμούς γιατί δεν έχει πίσω της ένα κράτος.

Η πολιτική της ΕΚΤ έχει τα εξής στοιχεία
-παροχή φτηνών δανείων σε τράπεζες, με υψηλό ρίσκο για την ίδια την ΕΚΤ
-ακριβά και λίγα δάνεια σε άλλα κράτη
-επιβολή σκληρής λιτότητας για να περάσει το κόστος των δανείων στην περιφέρεια
-αλλαγή συσχετισμών μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας.
Σε αυτά τα στοιχεία στηρίζεται η πολιτική της ΕΕ για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Η πολιτική αυτή αποτυγχάνει γιατί η λιτότητα φέρνει ύφεση, και η ύφεση αυξάνει το χρέος.

Οι ιδιωτικές τράπεζες εκτίθενται περισσότερο σε δάνεια και επισφάλειες.

Η ΕΚΤ εκτίθεται στις τράπεζες.

Αυτός ο φαύλος κύκλος καταδικάζει την περιφέρεια σε κοινωνική αποσάθρωση και μακροχρόνια ύφεση. Έτσι θα έχουμε ένα μέλλον πολύ βαθειάς ύφεσης.
Αυτό είναι μέσα στη φύση του ευρώ. Άποψή μου είναι ότι αυτό το στοιχείο ωθεί τη ζώνη του ευρώ στη διάλυση. Η Ελλάδα ωθείται στο να βγει από το ευρώ.

Τι λέμε εμείς ως αριστερά.

Δεν υπάρχει εύκολη λύση. Η καταιγίδα θα έρθει με οποιονδήποτε τρόπο, αφού το χρέος με το ευρώ διαπλέκονται. Έτσι έχουμε τραπεζική κρίση, νομισματική κρίση και συναλλαγματική κρίση.

Σε περίπτωση στάσης πληρωμών, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε άμεσα την τραπεζική κρίση.

Η αντιμετώπιση του χρέους απαιτεί αθέτηση-στάση πληρωμών με δύο τρόπους. Είτε με πρωτοβουλία του δανειστή είτε με πρωτοβουλία του δανειζόμενου. (Θεωρώ απίθανο αυτό που λέγεται για κούρεμα 50% γιατί αυτό απαιτεί καταναγκασμό των τραπεζών και μεγάλα ανταλλάγματα.)

Σε περίπτωση αθέτησης-στάσης πληρωμών με πρωτοβουλία του δανειζόμενου-αν η Ελλάδα προχωρήσει σε αυτό το δρόμο- μπαίνει άμεσα θέμα δημοκρατίας και απαίτηση για κοινωνικό, λαϊκό και λογιστικό έλεγχο του χρέους.

Μια αθέτηση πληρωμών-χρέους θα χτυπήσει πρώτα τις τράπεζες που κατέχουν 60δις από το ελληνικό χρέος. Αποτέλεσμα, οι τράπεζες να μην έχουν ρευστότητα. Για να αντιμετωπιστεί η τραπεζική κρίση, θα πρέπει κάποιος να αγοράσει τις τράπεζες. Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία να μείνουν οι τράπεζες στο κράτος. Απαιτείται εθνικοποίηση των τραπεζών. Αυτή η λύση δεν μπορεί να υπάρξει εντός ζώνης του ευρώ.

Η μόνη λογική λύση είναι η έξοδος από το ευρώ. Από κει και πέρα θα απαιτηθεί έλεγχος της νομισματικής πολιτικής από το κράτος και στήριξη κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών.

Η Γενική Κεντρική Τράπεζα Ελλάδας στην πραγματικότητα δεν υφίσταται σήμερα. Θα πρέπει να υπάρξει μια κεντρική ελληνική τράπεζα.

Η νομισματική διάσταση μιας στάσης πληρωμών: Το νόμισμα μπορεί να αλλάξει. Κάτι τέτοιο καλύπτει τα πρωτογενή ελλείμματα και αίρει τη λιτότητα.

Η συναλλαγματική κρίση: Είναι λάθος αυτό που λέγεται ότι θα εξανεμιστούν οι καταθέσεις. Θα πέσει η ισοτιμία. Θα αυξηθούν οι εξαγωγές που είναι το μόνο δυναμικό εργαλείο που έχουμε στα χέρια μας.

Στο αρχικό στάδιο μιας στάσης πληρωμών, θα υπάρξουν προβλήματα. Θα υπάρχει πρόβλημα εξασφάλισης βασικών ειδών-ενέργεια, πετρέλαιο, φάρμακα. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα χρειάζεται διοικητικός έλεγχος και περιοριστικά μέτρα-πχ. να περιορίσουμε τη χρήση ΙΧ.

Η χώρα σήμερα αντιμετωπίζει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και διακυβεύεται η δημοκρατία. Πρέπει να διασωθεί η κοινωνία και η εθνική μας ανεξαρτησία.

Καταλήγοντας, στην πολιτική διάσταση του θέματος, θέλω να τονίσω ότι στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό η αποτελεσματική δημοκρατία απαιτεί εθνικό κράτος.

*Αναλυτικότερο ρεπορτάζ σε σχέση με την εκδήλωση και τις τοποθετήσεις των υπόλοιπων ομιλητών, εδώ 832——2692011

Τοποθετήσεις ομιλητών στη συζήτηση «στάση πληρωμών, οι επόμενες ώρες»

Με θέμα «στάση πληρωμών, οι επόμενες ώρες» πραγματοποιήθηκε χθες η συζήτηση που διοργάνωσε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ. Στη συζήτηση συμμετείχαν οι πανεπιστημιακοί: Κατρούγκαλος Γ. (συνταγματολόγος στο Δ.Π.Θ), Λαπαβίτσας Κ. (οικονομολόγος στη σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών μελετών στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου – SOAS), Μαριόλης Θ. (οικονομολόγος στο Πάντειο πανεπιστήμιο), Μαρκέτος Σ. (ιστορικός στο Α.Π.Θ). Ο συντονιστής της συζήτησης Κώστας Παπουλής στην εισαγωγή του τόνισε ότι « η Ελλάδα προσπαθεί να βγει από την κρίση χωρίς εργαλεία, ενώ σε περίπτωση «κουρέματος’ του χρέους, τα ανταλλάγματα που θα ζητήσουν οι δανειστές θα είναι οδυνηρά. Πρόκειται για κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας και εκχώρησή της στο Βερολίνο.Η εναλλακτική πρόταση που προβάλλει το Μέτωπο είναι η στάση πληρωμών και η αποχώρηση από το ευρώ.» Οι ομιλητές προσπάθησαν να απαντήσουν στα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτή την επιλογή καθώς και στο ποια πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς απέναντι σε μια τέτοια προοπτική.

ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ